Ontwikkelingssamenwerking moet op een waardige en duurzame wijze gebeuren. Daarom moet ze beginnen aan de basis. En die basis is het dorp.

Ontwikkelingssamenwerking heeft namelijk enkel kans op slagen indien de dorpelingen deel uitmaken van de ontwikkelingsgang. En dat betekent: problemen onderkennen, prioriteiten vastleggen, samen een oplossing zoeken. Kortom, het dorp als gemeenschap is de hoofdrolspeler in het uitwerken van antwoorden, en dus in het verwezenlijken van projecten.

Want wij geloven dat niemand het geluk van een ander kan bewerkstelligen zonder diens medewerking, of het nu om een persoon gaat of om een gemeenschap.

Vanuit praktisch oogpunt verloopt een project dan ook als volgt:

 Stap 1:

Indien een bepaald probleem als dringend wordt ervaren en de lokale gemeenschap de deur openzet voor samenwerking, volgt eerst een wederzijdse kennismaking tussen die gemeenschap en haar externe partner.

Stap 2:

Volgt een diagnose van de algemene toestand van de dorpsgemeenschap die tot stand komt in samenspraak met alle lagen van de bevolking. Deze diagnose laat toe enerzijds de sterke punten van de gemeenschap in te schatten, waarop reële kansen op ontwikkeling kunnen geënt worden, en anderzijds de zwakheden te onderkennen die de mogelijkheden van de gemeenschap beperken.

Stap 3:

Pas dan wordt een ondersteuningsprogramma, d.i. een coherent geheel van projecten, gedefinieerd en opgestart. Dit programma wordt uitgevoerd op middellange termijn, waarbij wordt gewerkt met meetbare vooruitgangsindicatoren.

Stap 4:

Tenslotte wordt die vooruitgang een zelfstandig proces dankzij een degressief vormings- en ondersteuningsprogramma. Het uiteindelijke doel is het vertrek van de externe partner, eens de lokale gemeenschap in staat is zelf in te staan voor verdere acties, zonder hulp van buitenaf.

Een volgend dorp kan dan zijn voordeel halen bij deze aanpak, met bovendien het vorige dorp als ontwikkelingsmodel.